دیروز زنی که قلبم او را دوست می داردر گوشه ای از این اتاق خلوت و آرام نشست و از جام

 بلورین جرعه ای نوشید.

این دیروز بود و دیروز هرگز باز نمی گردد و امروز معشوق به سرزمین دور افتاده و بیابانی

سرد به نام سرزمین فراموشی رفت.

اما هنوز آثار انگشتانش بر روی آینه باقی مانده و بوی نفس هایش و پژواک صدایش در گوشم و

 کنارخانه ام کاملا از بین نرفته است.

زنی که قلبم او را دوست می دارد به مکان بسیار دوری رفت که به آن دره ی تنهایی می گویند.

صبح فردا پنجره های اتاقم را خواهم گشود تا همه ی آثار و نشانه هایی که آن افسونگر زیبا از

خود به جای گذاشت بیرون رود.

صبح فردا پنجره ها را خواهم گشود تا باد خاطرات دیروز را به تاریکی عدم ببرد.

جوانان!

زنی که قلبم او را دوست می دارد شبیه زنانی است که دل هایتان دوست می دارند!

زنان مخلوقات عجیبی هستند.

خدایان آنها را آفریدند و فروتنی کبوتران و صفات ماران و زیبایی طاووسان و  وحشی گری

  گرگان وجمال گل های سفید و هراس شب های تاریک به همرا مشتی خاکستر و اندکی کف

 دریا در آنان نهادند.

زنی که قلبم او را دوست می دارد از زمان کودکی می شناختم و در مرغزارها پشت سر او

می دویدم ودامنش را می گرفتم. آنگاه در دوران جوانی سایه چهره اش را بر جلد کتاب ها

می دیدم و خطوط قامتش را در میان ابرهی آسمان می یافتم وصدای او را همراه شرشر آب

 در جویبار ها می شنیدم و چون مرد شدم در کنار او  می نشستم و سخن می گفتم .

همه ی این ها به دیروز تعلق داشت و دیروز رویایی است که دیگر باز نمی گردد.

اما امروز آن زن به سرزمینی دور و بیابانی سرد رفت که بدان سرزمین فراموشی و تنهایی 

می گویند.

نام زنی که قلبم او را دوست می دارد زندگی است!

زندگی یک زن افسونگر و زیبایی ست که دل های ما را شیفته ی خود می کند و ارواحمان را

فریب می دهد و وجدانمان را پر از وعده ها می کند و صبرمان را می کشد و ناامیدی را در ما

 بیدار می کند.

زندگی زنی است که خود را با اشک های عاشقان می شوید و با خون قربانیانش معطر

می سازد .

زندگی زنی است که روزهای سفید را بر تن می کند که آستر آن شب های سیاهی است.

زندگی قلب آدمی را به عنوان دوست خود می پسندد اما به عقد او در نمی آید.

زندگی زن بد کاره ایست اما زیبا

هر کسی هرزگی او را ببیند از زیباییش بیزار می شود.